انعطاف پذیری تعداد کانال

در سیستم‌های سنتی تلویزیون کابلی و آنتن مرکزی، ظرفیت انتقال کانال‌ها به پهنای‌باند زیرساخت کواکسیال و تجهیزات دریافت و توزیع وابسته است.

در سیستم‌های تلویزیون آنالوگ، هر کانال تلویزیونی معمولاً حدود ۶ مگاهرتز از پهنای‌باند را اشغال می‌کند. بنابراین، ظرفیت فیزیکی زیرساخت مستقیماً روی تعداد کانال‌های قابل انتقال تأثیر می‌گذارد. برای مثال، در یک سیستم ۸۶۰ مگاهرتزی این ظرفیت حدود ۱۰۶ کانال آنالوگ خواهد بود. البته باید توجه داشت از آنجا که معمولاً مسئول سیستم برای جلوگیری از تداخل بین هر فرکانس یک فرکانس خالی می گذارد، ظرفیت واقعی تعداد کانال قابل ارائه بسیار کمتر است و معمولاً بیش از 40 تا 50 کانال مفید در یک کابل‌کشی آنتن مرکزی قابل ارائه نیست.

البته در تلویزیون دیجیتال، با استفاده از مدولاسیون‌هایی مانند QAM و فشرده‌سازی دیجیتال، ظرفیت برنامه‌ای بسیار بیشتر می‌شود. برای نمونه، یک کانال فرکانسی ۶ مگاهرتزی با 256-QAM می‌تواند حدود ۳۸ مگابیت‌برثانیه ظرفیت انتقال داشته باشد و چند برنامه فشرده‌شده را در خود جای دهد. اما تجهیزات مالتی‌پلکسر DVB گران قیمت هستند و هزینه زیادی به خود اختصاص می‌دهند.

LanTV با تغییر معماری توزیع تلویزیون، کانال‌های دریافتی را از طریق شبکه کامپیوتری در اختیار کاربران قرار می‌دهد. در این حالت دیگری چیزی به اسم محدودیت تعداد کانال در بستر توزیع وجود ندارد و تنها محدودیت عملی، محدودیت تعداد ورودی دستگاه LanTV و محدودیت پهنای باند شبکه است. پهنای باند شبکه معمولاً بسیار بیشتر از تعداد کانال قابل دریافت توسط LanTV است. این امکان انعطاف پذیری زیادی را در اختیار مسئول شبکه قرار می‌دهد تا تعداد کانال بسیار بیشتری به کاربران ارائه کند.